Wednesday, February 19, 2014

வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்

இது  என்   கல்லூரியில் நடந்த ஒரு சம்பவம். வெகு நாட்களாக எழுதவேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த ஒரு நிகழ்வு. வெகு நாட்கள் என்று நான் இங்கு குறிப்பிடுவது சுமார் ஏழு ஆண்டுகள் என்று கணக்கிடலாம். சரியான நேரம் கிடைக்காததனால் தள்ளிக்கொண்டே சென்ற ஒன்று.

மறக்க முடியாத நிகழ்ச்சி என்றாலும் ஒரு நாள் மறந்துவிடும் போலும்; காலத்திற்கு எதையும் மறக்கடிக்கும் சக்தி உண்டு என்பது கல்லூரி முடித்து பத்து ஆண்டுகள் ஆனா பின்பு நன்றாகவே புரிகிறது.

முற்றிலும் மறப்பதற்கு முன்பு பதிவிட  விரும்பியே இந்த பதிவு. காலேஜில்  அந்த செமஸ்டரின் கடைசி தேர்வு எழுதிவிட்டு Hostelலில் இருந்து கிளம்பிக்கொண்டிருந்த நேரம் அது. காலேஜின் மெயின் கேட் அருகே வந்து நின்றால் வலது புறம் செல்லும் ரோடு கோவில்பட்டிக்கும் இடது புறம் செல்லும் ரோடு சிவகாசிக்கும் செல்லும். நாங்கள் கூட்டமாக ஒரு 20 அல்லது 25 பேர் சேர்ந்து கிளம்பினோம். காலேஜ் வாசலில் நிற்கும் போது, ஒரு பஸ் சிவகாசி நோக்கி வந்தது. நாங்கள் பஸ்சில்  ஏறிக்கொண்டிருக்கும் போது, Jebasingh பஸ்ஸின் முன்பு ஒரு சர வெடியை கொளுத்தி போட்டான், அது சர சர வென்று வெடித்து மிகப்பெரிய புகையை  அங்கு உருவாக்கியது. பஸ்சில் இடம் இல்லாததால் நாங்கள் எல்லோரும் பஸ்ஸின் மேற்கூரையில் ஏறி உட்கார்ந்துவிட்டோம். வெடி வெடித்து புகை ஒரு பக்கம் சென்றுகொண்டிருக்கிறது, நாங்கள் மேலே  ஏறி உட்கார்ந்து கத்திக்கொண்டிருக்கிறோம், Correspondent அங்கிருந்து எல்லாவற்றையும் எங்களுக்கு தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார். ஒரு அட்டெண்டெரை அழைத்து, இரு lecturer உடன் சென்று அந்த மொத்த போரையும் அழைத்து வர சொல்லியிருக்கிறார் . இவர்கள் ஒரு சுமோவில் கிளம்புவதற்கு முன்பு எங்கள் பஸ் கிளம்பிவிட்டது. வெடி வைத்த Jebasingh, எதிரே வந்த கோவில்பட்டி பஸ்சில் ஏறி சென்றுவிட்டான். எல்லோருடைய கண்ணும் சிவகாசி செல்லும் பஸ்சின் மீதே இருந்தது.

நாங்கள் பயணம் செய்யும் பேருந்து வேகமாக செல்ல பின்னாலேயே சுமோவில் காலேஜ் ஆட்கள் எங்களை துரத்திவந்து பஸ்ஐ overtake செய்து சுமோவை நிறுத்தினார்கள். கிட்டத்தட்ட விஜயகாந்த் பட சேசிங் போல நடந்தது.  

மேலே உள்ளவர்களை அப்படியே ஒவ்வொருவராக கீழே இறங்கசொல்லி அனைவரது பெயரையும் எழுதிக்கொண்டார்கள். லிஸ்டில் உள்ள அனைவரும் செமஸ்டர் லீவ்  முடிந்து திரும்பும்போது parents ஐ கூட்டிவரவேண்டும் என்று சொல்லி வேறு ஒரு பஸ்சில் அனுப்பிவைத்தார்கள். இங்கே குறிப்பிட வேண்டிய ஒரு பெயர் கருடன். இவன் காலேஜ் ஸ்டாப்க்கு இரண்டு ஸ்டாப் முன்பே ஏறி ஜன்னல் ஒர சீட்டில் உட்கார்ந்துகொண்டு வந்தவன், நாங்கள் மேலே ஏறியவுடன், "மாப்ள கருடா மேல வா" "மச்சான் மேல வா" என்று கத்த, அவனும் ஜன்னல் வழியாகவே மேலே ஏறி வந்து இப்போது லிஸ்டில் இடம் பிடித்து விட்டான். உண்மையில் பட்டாசு வைத்தவன் கோவில்பட்டி சென்றுகொண்டிருக்க நாங்கள் அனைவரும் மாட்டிவிட்டோம். கத்தியது, பட்டாசு வெடித்தது, மேலே பயணித்தது என்று எல்லா குற்றமும் எங்கள் மீது சுமத்தி அனுப்பிவைக்கப்பட்டோம்.

லீவ் முடிந்து திரும்பி வந்தோம், யாரும் parents ஐ கூட்டி வரவில்லை. அவர்களும் வகுப்புக்கு எங்களை அனுமதிக்கவில்லை.  இந்த விஷயம் தெரிந்து என் அப்பா காலேஜ்க்கு வந்தார், principal இடம் இனிமேல் செய்யமாட்டான் என்று எழுதி கொடுத்துவிட்டு, என்னிடம் "எத்தன கரண்ட் கம்பி மேல போகுது.....இனிமே பஸ்சு  மேலே எல்லாம் ஏறாதே" என்று மட்டும் சொல்லிவிட்டு செலவுக்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு போனார். இருப்பினும் நிர்வாகம் என்னையோ மற்றவர்களையோ classசுக்கு அனுமதிக்கவில்லை. இப்படியே இரண்டு வாரம்  சென்றது, காலையில் வருவோம் பிரின்சிபால் ரூம் முன்பு நிற்போம் சாயங்காலம் ஆனவுடன் ஹாஸ்டலுக்கு   போய்விடுவோம்.மூன்று professor கொண்ட குழு ஒன்று ஏற்படுத்தி அவர்களை விசாரித்து அறிக்கை தர சொன்னார் Correspondent, அவர்களும் நேரம் கிடைக்கும் போதெல்லாம் விசாரித்தனர், போர் அடிக்கும் போதெல்லாம் வந்து விசாரித்தார்கள், வித விதமாக விசாரித்தனர், கடைசியில்  ஒரு லிஸ்டஐ  மேனேஜ்மெண்ட்டிடம் கொடுத்தார்கள். அவர்களும் எங்களிடம் ஒரு மெமோ கொடுத்தார்கள். இந்த சம்பவம் நடந்தது 23 December 2000.  இவர்கள் விசாரித்து மெமோ கொடுத்தது     19 January 2001. மெமொவில் பலரை விட்டுவிட்டு ஒரு பத்து பேரை மட்டும் இரண்டு பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு punishment கொடுத்திருந்தார்கள். Category A வுக்கு 5 நாள் suspend, category  B க்கு 500 ருபாய் பைன் போட்டிருந்தார்கள். Category A வில் வந்தவர்கள் ஜாலியாக வீட்டுக்கு சென்றுவிட்டனர். நான் Category B, Category A வில் வந்திருக்கலாமே என்ற ஏக்கத்துடன்  500 ரூபாயை கட்டிவிட்டு Classசுக்கு சென்றேன்.

இதில் முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால் இதற்க்கு மூல காரணமான Jebasing  பெயர் எங்குமே அடிபடவில்லை, நாங்களும் காட்டிக்கொடுக்கவில்லை.  மாட்டியதற்காக வருத்தப்படவும் இல்லை 

Sunday, December 22, 2013

மெத்தை தலகாணி அலமாரி


சென்ற வாரம் ஒரு திருமணத்திற்காக என்னுடைய ஊருக்கு சென்றிருந்தேன். அங்கே பார்த்த ஒரு அலமாரி என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. கிட்டத்தட்ட 5 அடி நீளம், 4 அடி அகலம், 8 அடி உயரம் இருக்கும்.  மரத்தினால் செய்யப்பட்ட   ஒரு போலீஸ் பீட் மாதிரி இருந்தது. இன்றைக்கு நகரத்தில் இருக்கும் ஒரு பட்ஜெட் அப்பார்ட்மெண்டின் பால்கனி சைஸ் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்களேன். இது என்ன அலமாரியா என்றேன்? இதற்கு பெயர் மெத்தை தலகாணி அலமாரி என்றனர். அந்த காலத்தில் மெத்தை தலகாணி வைப்பதற்கென்றே இது போன்ற அலமாரிகள் ஒவ்வொருவர் வீட்டிலும் இருக்குமாம். இவற்றை எல்லாம் இன்றைக்கு இருக்கும் வீடுகளில் வைக்க வேண்டுமானால் இதற்கென தனியாக ஒரு அறை கட்டவேண்டும். காலப்போக்கில் மியூசியத்தில்  தான் வைக்கவேண்டுமென நினைக்கிறேன்.


Friday, August 23, 2013

அலமாரி - வீட்டிற்கே வரும் புத்தக கண்காட்சி

ஒரே மாதிரியான தகவல்கள் பல இடங்களில் பல வடிவங்களில் கிடக்கும் போது, அதை ஒருவர் தொகுத்து ஒரு  புத்தகமாக வழங்கினால் அவர்களை பாராட்டியே ஆகா வேண்டும் . அப்படி தொகுத்தவற்றை படிக்கும் போது கிடைக்கும் சுகமே தனிதான். அப்படி நான் தொகுக்கவேண்டும் என்று நினைத்த பலவற்றில் ஒன்று, பல நாளிதழ்களில், பத்திரிக்கைகளில் வந்த புத்தக விமர்சனமும் ஒன்று. இந்த புத்தக விமர்சனத்தை சேகரிப்பது கடினமான வேலையாக இருந்தாலும், சேகரித்து வைத்ததை மறக்காமல் எங்கே  வைத்தோம் என்று நினைவில் கொள்வது அதைவிட பெரிய வேலை. சில நேரங்களில் தொலைந்து போய்விடுவதும் உண்டு.  நான் எதிர்பார்த்த இந்த விமர்சனம் எனக்கு இப்போது "அலமாரி" மூலம் மாதா மாதம் கிடைக்கிறது. இந்த விமர்சனங்களை எல்லாம் சேகரித்து அலமாரியில் வைக்க நினைத்த எனக்கு, இப்போது ஒரு குட்டி அலமாரியே மாதா மாதம் கிடைப்பதில் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி. வருட சந்தா ரூ.50 ல் குறைந்தபட்சம் 300 புத்தகங்களின் அறிமுகம் கிடைக்கிறது.
எந்த விழாவாக இருந்தாலும்   புத்தகத்தை கிப்ட் ஆகா கொடுபதையே அதிகம் விரும்புபவன் நான். முன்பெல்லாம் யாருக்காவது பரிசு கொடுக்க வேண்டுமென்றால் மிகவும் யோசிக்க வேண்டும். அவர்களுக்கு பிடித்தமான ஒரு புத்தகத்தை தேர்ந்தெடுக்க ரொம்பவே மெனகெட வேண்டும். ஆனால் இப்போது, அலமாரியை பார்த்துவிட்டு உடனே nhmல் ஆர்டர் செய்து விடுகிறேன். அற்புதமான பேக்கிங்கில் வீடு வந்து சேருகிறது. அணைத்து புத்தகங்களை எனக்கு அறிமுகம் செய்வதினாலும், வாங்குவதை சுலபமாக்கியதாலும் எனக்கு இந்த அலமாரி ரொம்பவும் பிடித்திருக்கிறது.
உபயோகமாகவும் இருக்கிறது. சில நேரங்களில் ஆர்டர் செய்யும் போது , ஆழம் இதழ் இலவசமாக கிடைப்பதில் ஒரு உபரி சந்தோசமும் இருக்கிறது.  கிழக்கு பதிப்பகத்தின் இந்த முயற்சி ஒரு Win - Win approachக்கு நல்ல உதாரணம். புத்தகத்தை பற்றி தெரிந்துகொள்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே அதே போல் வாங்குவதால் அவர்களுக்கும் மகிழ்ச்சியே. தொடர்ந்து வெளிவர வாழ்த்துக்கள்.

இந்த விமர்சனத்தை போல் நான் சேகரிக்க நினைத்த சில வற்றை கீழே கொடுத்துள்ளேன்.

1. பாக்யா இதழில் யாத்ரிகன் எழுதிய தொடர்.
2. விகடன் வரவேற்பறையில் வந்த வலைபூவின் தொகுப்பு.
3. Bangalore Mirror நாளிதழில் வெள்ளி தோறும் வரும் நல்ல உணவகங்களை பற்றிய விமர்சனம்.
4. புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியில் வெளிவரும் ஆயுதம் செய்வோம் தொடர் (வீடியோ )
5. Face book இல் சாப்பாட்டு கடை குழுமத்தில் உள்ள நல்ல உணவகங்களின் முகவரிகள்.
பல காரணங்களினால் இவற்றை முறையாக செய்ய முடியவில்லை. இருந்தாலும் செய்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன்.
வீட்டில் உள்ளவர்களின் பாஷையில் சொல்லவேண்டுமென்றால் குப்பையை  சேர்த்துக்கொண்டு தான் இருக்கிறேன்.

Thursday, April 18, 2013

ஆஹா ......

ஒரு ஆல்பத்தை சென்ற வாரம் முழுவதும் வீட்டில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த ஆல்பத்துடன் சேர்ந்து ஒரு டைரியும் கிடைத்தது. அதை பார்த்தபோது, நானே மறந்து போன என்னுடைய சில ரசனைகளை
நியாபகப்படுத்தியது. ராயவரத்தில் டிப்ளோமா படிக்கும் போது, போட்டோ
எடுத்து அந்த போட்டோவுக்கு தகுந்த படத்தின் பெயர்களை கட் பண்ணி அந்த போட்டோவுடன் ஆல்பத்தில் வைப்பதுதான்  அது. கிட்டத்தட்ட அந்த பழக்கத்தை நான் மறந்தே போய்விட்டேன். எடுத்து பார்த்த போது  எனக்கே ஆச்சரியமாக  இருந்தது. அந்த ரசனையை தொடர்ந்திருந்தால் இந்நேரம் எவ்வளவு படம் கையில் இருந்திருக்கும்?..  எப்படியோ என்னுள் ஆரம்பித்து எனக்கே தெரியாமல் மறந்து போன அந்த ரசனை இன்று உயிர்பெற்றிருக்கிறது



அதே போல், டைரியில் அப்போது பார்த்த படங்களின் விமர்சனத்தை எழுதி பக்கத்தில் அந்த படத்தின் விளம்பரத்தை கட் செய்து ஒட்டியிருக்கிறேன். இப்படி ஒரு பொழுது போக்கு இருந்ததே இந்த டைரியை பார்த்தவுடன்தான் நினைவுக்கு வருகிறது. எப்படியெல்லாம் பொழுதை போக்கியிருகிறேன் என்று லேசாக வருத்தம் இருந்தாலும், அந்த சுகம் இனி கிடைக்கப்போவதில்லை என்ற ஏக்கமும்  இருக்கிறது.

Saturday, February 09, 2013

நான் வாங்கிய பல்ப்

சென்ற ஆண்டு ஜனவரி மாதம் ஒரு விஷேசத்திற்காக CFL bulb ஒன்று வாங்கினேன். 200 ருபாய்க்கு 23 வாட்ஸ் விப்ரோ  bulb  கம்மனஹல்லியில் [Kammanahalli] உள்ள H.M.Tradersல் வாங்கினேன். கடைகாரர் அந்த பல்பின் அடி பகுதியில் தன் கடையின் ரப்பர் ஸ்டாம்ப் சீல் வைத்து அன்றைய தேதியையும் [18/01/2012] எழுதிக்கொடுத்தார். ஒரு வருடத்திற்குள் ஏதேனும் பிரச்சனை என்றால் மாற்றி தருவதாகவும் சொன்னார். வாங்கிய பல்ப்ஐ அந்த   இரண்டு நாள் விஷேசத்திற்கு மட்டும் பயன்படுத்தி விட்டு பல்ப்  வந்த அட்டை
பெட்டியிலேயே போட்டு எடுத்து வைத்துவிட்டேன். ஆறு மாதத்திற்கு பிறகு ஒரு முறை எடுத்து போட்ட போது  அது எரியவில்லை. சரி கடையில் கொடுத்து மாத்தி விடலாம் என்று எடுத்து வைத்துவிட்டேன்.
அதன் பிறகு பலமுறை அந்த கடைக்கு சென்ற போதும் இதை எடுத்து செல்ல மறந்துவிட்டேன். சென்ற செப்டம்பர் மாதம் வீடு மாறும் போது இந்த பல்ப்ஐ பார்த்தேன். அடடா இத்தனை முறை சென்றோம் ஒரு முறை கூட  மாற்றவில்லையே என்று தோன்றியது. பின்னர் புது வீட்டிற்கு வந்து சாமான்களை அடுக்கி வைக்கும் போது இந்த பல்பை சீக்கிரம் மாற்ற வேண்டும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். சென்ற மாதம் பொங்கலுக்காக  வீட்டை சுத்தம் செய்யும் போது இந்த பல்ப் மீண்டும் என் கண்ணில் பட்டது. அதில் உள்ள தேதியை பார்த்தேன், ஒரு வருடம் முடிவதற்கு இன்னும் ஒரு வாரம் தான் இருந்தது. இன்றைக்கு அல்லது நாளைக்கு போய் உடனே மாற்றவேண்டும் என்று  வழக்கம்போல் நினைத்துகொண்டேன். நினைத்தேனே ஒழிய செல்ல முடியவில்லை. அன்றைக்கு காலையில் எழுந்து காலெண்டரை பார்த்தேன். அன்றைய தேதி 18.1.2013 என்று காட்டியது. சரியாக ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது.

H.M.Tradersல் நான் பல பொருட்கள் வாங்கியிருக்கிறேன், முதலாளியோடு நல்ல பரிட்சயம் உண்டு. மற்ற கடைகளில் ஒரு நாள் தாண்டிவிட்டால் கூட மாற்ற மாட்டார்கள் ஆனால் H.M.Tradersஇல் ஒரு வாரம் ஆனால் கூட பரவாயில்லை கொண்டுவாங்க சார் மாத்திக்கிறேன் என்றார். ரொம்ப நல்லவர். சரி ஒரு வாரம் இருக்கிறதே என்று இருந்து அது இரண்டு வாரம் ஆகிவிட்டது. என் வீட்டில் நாளைக்கு officeல் இருந்து வரும்போது டைம் இருந்தா H.M.Traders போய் ஒரு குழிப்பணியாற சட்டி வாங்கிட்டு வாங்க என்றார். நாளை போகும் போது குழிப்பணியாற சட்டியை வாங்கிகொண்டு இந்த பல்ப்ஐ மாற்றி விட வேண்டும் என்று நினைத்ததோடு  மட்டுமல்லாமல்  என் நியாபகசக்தியின் மீதுள்ள அபார நம்பிக்கையால் அப்பொழுதே அந்த பல்ப்ஐ எடுத்து என் ஆபீஸ் bag  அருகே வைத்துவிட்டேன்.
மறு நாள் காலை வேலைக்கு வேகமாக கிளம்பும் போது, என் bagல் laptop, லஞ்ச் பாக்ஸ் எல்லாம் எடுத்து வைத்து விட்டு மேலாக இந்த பல்பை வைக்க எடுத்தேன். எடுக்கும் போது  அட்டை பெட்டி கீழாக திறந்து கொள்ள, பல்ப் கீழே விழுந்து தெறித்துவிட்டது. H.M.Traders முதலாளி எவ்வளவுதான் நல்லவராக இருந்தாலும் உடைந்த பல்ப்ஐ வாங்கும் அளவுக்கு நல்லவர் இல்லை. கொடுக்கும் அளவுக்கு நானும் கெட்டவன் இல்லை. வாங்கி ஆறு மாதத்திற்கு  உபயோகபடுத்தாமல் இருந்தேன். பின்னர் ஆறு மாததிற்கு ரிப்பேர் ஆகிவிட்டது என்று தெரிந்தும் மாற்றாமல் இருந்தேன். கடைசியில் உடைத்தும் விட்டேன் [அது உடையவில்லை நான் உடைத்துவிட்டேனாம் :(  ]

இதுவரை பெரிய பல்ப் ஏதும் வாங்காமல் இருந்தாலும், வாங்கிய பல்ப்களிலேயே இதுதான் பெரிய பல்ப் என்று நினைக்கிறன்.

Direction: Click here for more post.
KEYWORDS: BULB, பல்ப்

Thursday, October 13, 2011

Waiting for Diwali leave approval